Na een jaar vol keuzes, veranderingen en momenten waarop mijn hoofd soms overuren draaide, stappen we opnieuw in het avontuur richting Canada. Terug naar de bergen, de lange wegen en het gevoel van vrijheid dat ons vorig jaar zo raakte. Misschien is dat ook wel waarom Canada inmiddels een beetje voelt als thuiskomen.

Het is bijna een jaar geleden dat we door Canada reden. Het ene moment stonden we stil langs de weg omdat er ineens een beer uit het bos verscheen. Het andere moment liepen we met een Starbucks door downtown Vancouver alsof we daar thuishoorden. Wat was het een bijzondere reis. Eentje vol vrijheid, natuur, lange wegen en momenten die nog steeds ergens in mijn hoofd zijn blijven hangen.

Maar het afgelopen jaar bracht meer dan alleen mooie herinneringen met zich mee. Het was een jaar van keuzes maken. Van stoppen met mijn studie, veranderen van werkplek en nadenken over wat ik écht belangrijk vind in werk en leven. Soms voelde het alsof mijn hoofd altijd ‘aan’ stond. Alsof er continu ergens een stemmetje bezig was met de vraag: wat nu? Dat bracht onrust, twijfel en kopzorgen met zich mee. Maar ergens voelde ik ook dat sommige keuzes nodig waren.

Misschien herken je het wel. Dat je op een bepaald moment in je leven denkt: is dit het nog? Vroeger dacht ik dat je op je veertigste alles wel een beetje uitgezocht zou hebben. Dat blijkt dus helemaal niet zo te werken. Misschien hoort ouder worden juist wel bij opnieuw nadenken over wat je gelukkig maakt. We zijn inmiddels 40. Een leeftijd waarop je steeds meer beseft dat je keuzes mág maken die goed zijn voor jezelf.

Misschien ben ik dat het afgelopen jaar wel meer gaan beseffen: je leeft niet om te werken… je werkt om te leven.

En misschien is dat ook wel precies waarom deze reis opnieuw zo bijzonder voelt. Want ook dit jaar mogen we weer terug naar Canada. Best decadent misschien, twee keer in korte tijd naar hetzelfde land. Maar eerlijk? Als het kan, waarom niet? Het leven is al serieus genoeg. Soms mag je gewoon opnieuw kiezen voor datgene waar je gelukkig van wordt.

Dus daar gaan we weer. Terug naar de bergen, de eindeloze wegen, de wilde dieren en het gevoel van vrijheid dat Canada ons vorig jaar al gaf. Maar misschien begint deze reis tegenwoordig niet meer pas op het vliegveld. Het begint al veel eerder. In het aftellen, routes bekijken op Google Maps en ‘s avonds nog even filmpjes van Canada kijken terwijl je eigenlijk al had moeten slapen. En Adriaan die al 4(!) reisgidsen minutieus heeft doorgenomen en al volledig in kaart heeft gebracht van wat we kúnnen gaan doen, waar we kúnnen gaan eten, terrassen of lekker shoppen…

De voorpret is stiekem misschien wel één van de leukste onderdelen. Gewoon even dromen over wat eraan komt. Over wakker worden tussen de bergen, uren rijden zonder planning en stoppen op plekken waar je normaal gesproken alleen ansichtkaarten van ziet. Niet om ergens van weg te lopen, maar juist om bewust stil te staan bij hoe mooi het leven soms kan zijn.

En misschien is dat ook waarom Canada inmiddels een beetje voelt als thuiskomen.

Dat thuiskomen zal er ook voor zorgen dat we nog meer relaxed alles kunnen gaan beleven. Ook daar kijken erg naar uit. Zeg maar: kwaliteit boven kwantiteit. Dit jaar maar 5 plekken waar we verblijven. En veel minder kilometers gepropt in de te maken roadtrip. Wat een heerlijk vooruitzichten! 

Het plan is:

• eerst 4 dagen in Vancouver.
• Dan naar Oknagan Valley, het Toscane van Canada,
• Dan naar Whistler, wat een alpine sfeer heeft met bergen, sneeuw en gletsjers.
• Door naar Vancouver Island, met de regenwouden, stranden en met Victoria, hoofdstad van British Columbia.
• Om tenslotte weer terug te keren naar Vancouver waar we de laatste 2 nachten nog zijn.

Gewoon. Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat we het onszelf en elkaar gunnen.