Nog steeds last van de jetlag, ziet Zeth de ochtendzon alweer opkomen. Het leven in de camper is even wennen. Ach, zeg maar gerust: klein… krap!

Helemaal als je bedenkt dat we net uit een vijfsterrenhotel komen, waar mensen nog net niet voor je klaarstonden bij iedere stap die je zette. Het contrast kan bijna niet groter zijn. Want nu… moeten we alles zelf doen!

Vandaag staat de Kettle Valley Rail Trail op de planning. Een voormalig spoortraject dat in 1915 werd geopend om mijnbouwsteden in het zuiden van British Columbia met elkaar te verbinden, dwars door de bergen. Tegenwoordig is het een populaire toeristische attractie waar je kunt fietsen over maar liefst achttien houten trestlebruggen en door twee tunnels. Dankzij de oude spoorlijn is de route vrijwel vlak, waardoor je op een ontspannen manier kunt genieten van de indrukwekkende natuur en spectaculaire uitzichten.

Dat lijkt ons een uitstekend idee!

Om er te komen moeten we eerst de Myra Canyon in rijden. Het eerste stuk tussen Kelowna en de canyon is werkelijk prachtig. Kilometers lang rijden we langs wijngaarden die zich uitstrekken over de glooiende heuvels. We snappen direct waarom dit gebied ook wel het Toscane van Canada wordt genoemd.

En dan ineens geeft de routeplanner aan dat we rechtsaf moeten.

Een zandweg.

De bergen in.

Zeth kijkt er met enige twijfel naar en denkt: dit kan toch nooit de bedoeling zijn?

Aad twijfelt geen seconde. Hij zet de truck in de offroad-stand en schakelt de vierwielaandrijving in.

“Geen zorgen,” stelt hij Zeth gerust. “Deze monstertruck kan dit prima aan.”

Na ruim acht kilometer hobbelen over de onverharde weg bereiken we inderdaad onze bestemming: de parkeerplaats van de canyon én het punt waar de fietsen worden verhuurd.

Zo vroeg in het seizoen reizen heeft zo zijn voordelen. Het is rustig en er zijn meer dan genoeg fietsen beschikbaar. We hoeven dus niet te wachten en maken ons direct fietsklaar.

Niet veel later zitten we op onze e-bikes en sjezen we de bergen in. Voor ons ligt een route van zo’n 25 kilometer heen en 25 kilometer terug. Gelukkig rijden we op e-bikes, want anders hadden we daar misschien nét iets anders over gedacht.

Vanaf het eerste moment dat we de route volgen, valt alles even weg. De jetlag, het vroege opstaan en zelfs de krappe camper van vanochtend. Er is alleen nog de natuur. Terwijl het oude spoor zich door de bergen slingert, fietsen wij van brug naar brug, ademen de frisse berglucht in en genieten van uitzichten die eigenlijk niet op een foto passen.

Stiekem is fietsen in de bergen een droom van Zeth. Gewoon lekker buiten zijn, omringd door natuur en ondertussen genieten van uitzichten waar je stil van wordt.

Voor Aad is het meer een wens. Maar goed… wat is eigenlijk het verschil tussen een droom en een wens? Ach, dat zijn die onzinnige discussies die je voert als je acht jaar samen bent hahaha…

Terwijl we over de houten bruggen fietsen en uitkijken over de valleien, valt het gesprek uiteindelijk stil.

Niet omdat we zijn uitgepraat.

Maar omdat het uitzicht simpelweg alle aandacht opeist.

Zeth roept: “The view is viewing.”

En eerlijk? Dit is precies waarvoor we naar Canada zijn gekomen.