De wasjes moeten worden gedaan en eindelijk kunnen we weer douchen in een normale douchecabine op de campground. Althans… Aad. Zeth, onze autist, blijft stug vasthouden aan wat hij inmiddels kent en redt zich prima in een douche van nog geen 60 bij 60 centimeter. Waarom veranderen als het werkt?

Rond het middaguur vertrekken we. Het belangrijkste nieuws van de dag? Het is droog. Sterker nog: de zon laat zich volop zien en de temperatuur voelt verrassend aangenaam aan.

Voordat we op pad gaan, laten we ons bij het Visitor Centre adviseren over leuke activiteiten. Voor vandaag staat de Train Wreck Trail op de planning.

Maar eerst een rondje door het dorp. Zeth hoopt stiekem nog een nieuwe mountain-outfit te scoren. Tot hij zich realiseert dat we hier na vandaag nog maar twee dagen zijn en één daarvan volledig in de wellness zullen doorbrengen. Dat maakt zo’n outfit ineens een stuk minder noodzakelijk. Zijn aandacht verschuift daarom naar iets veel belangrijkers: een paar goede wandelschoenen.

Wanneer hij Mountain Warehouse binnenloopt, is hij binnen tien minuten geslaagd. Dat moet wel een persoonlijk record zijn. Gewapend met zijn nieuwe schoenen en een flinke dosis enthousiasme is hij helemaal klaar voor de Train Wreck Trail. 

We trekken onze (nieuwe) wandelschoenen aan en vertrekken richting de trail. Deze korte wandeling van ongeveer vier kilometer werd ons aangeraden door het Visitor Centre en voert ons door een prachtig bos naar een bijzondere plek: een ontspoorde trein uit 1956 waarvan de wagons tegenwoordig volledig bedekt zijn met kleurrijke graffiti. 

De hike was prachtig: dwars door het bos, het pad uiteraard aangelegd maar direct daarnaast ongerepte natuur. Indrukwekkende bomen, grote varens, mossen en hier en daar zelfs bloeiende struiken. We steken via een hangbrug de indrukwekkende Cheakamus River over en genieten we van de rust, de natuur en de mooie uitzichten.

En alsof dat nog niet spannend genoeg is, worden we onderweg ook nog gewaarschuwd voor de lokale bewoners: zwarte beren. Dit jaar heeft Zeth geen berenspray bij zich. Dat wordt in Canada namelijk gezien als een wapen en moet geregistreerd worden. Met zijn hartslag in zijn keel, zijn ogen voortdurend speurend tussen de bomen en zijn nieuwe wandelschoenen nog nauwelijks ingelopen, zet hij voorzichtig stap voor stap de trail voort.

Want één ding is zeker:

Die beren hebben hem allang gezien voordat hij hen ziet!

De timing is perfect. Het licht is prachtig om foto’s te maken: zon én schaduw. Zodra we teruglopen van de trail, zien we de lucht langzaam helemaal dichttrekken. Het wordt steeds bewolkter en niet veel later valt er een spat regen. We besluiten we terug te gaan naar de campground.

Aad is volop aan het nagenieten! “Dit was echt een leuke dag!”

Zegt de man die gisteren nog serieus overwoog om Whistler te cancelen. 

Gelukkig luisteren we niet altijd naar deze bijna altijd wijze man.