Als we wakker worden, is Aad blij: het is droog en de bergtoppen zijn zichtbaar! Gisteren kregen we bij het Visitor Centre nog te horen dat het vandaag rond de 16 graden zou worden. En nu we naar buiten kijken, lijkt het erop dat de voorspelling klopt. Dat betekent dat de kans groot is dat we inderdaad ‘naar boven’ kunnen, de berg op.

Iets voor het middaguur verlaten we de campground. Maar niet voordat we eerst nog even langs het Visitor Centre gaan om de webcambeelden van het bergstation te bekijken. En dat ziet er goed uit! We besluiten dan ook de gondel omhoog te nemen. Op naar Whistler Mountain. Op naar de indrukwekkende Snow Walls.

Gisteren kregen we als tip om de Snow Walls Trail te lopen. Een bijzondere wandeling die alleen tussen eind mei en midden juni mogelijk is. Via Pika’s Traverse lopen we tussen metershoge sneeuwmuren links en rechts van het pad. Sneeuwmuren van wel twee tot drie meter hoog.

De lucht is bewolkt, winters grijs. En omdat we vroeg in het seizoen zijn en er nog zoveel sneeuw ligt, is dat eigenlijk ook het enige wat we zien: sneeuw, sneeuw, sneeuw en een grijze lucht. Het is er bovendien opvallend stil. Op een enkele wandelaar na horen we vrijwel niets.

Aad kijkt om zich heen en zegt: “Als je zou zeggen dat het morgen eerste kerstdag is, dan zou ik je geloven.”

En eerlijk? Dat is precies de vibe die we voelen. Alsof we midden in de winter zitten en op kerstvakantie zijn. Zeth zet dan ook spontaan in met: Have Yourself a Merry Little Christmas. Was Marieke erbij geweest, dan was Ere zij God ongetwijfeld ook nog ingezet. Haar favoriete kerstlied.

De trail blijkt overigens een stuk pittiger dan verwacht. We maken flink wat hoogtemeters. Hoeveel precies weten we niet eens, maar bijna veertig minuten lopen we behoorlijk steil bergop. Maar we halen het eindpunt.

“We did it!”

De beloning is een fantastisch uitzicht van 180 graden op besneeuwde bergtoppen zover het oog reikt. En terwijl Zeth nog steeds kerstliedjes staat te zingen, gebeurt er iets bijzonders: het begint te sneeuwen.

Eerst heel voorzichtig. Nauwelijks zichtbaar. Meer stuifsneeuw dan echte sneeuw. Maar even later is het toch echt merkbaar.

Bizar, deze vibe.

Gisteren reden we nog door een woestijnachtig landschap bij Kamloops. Eergisteren zaten we in het Toscane van Canada een winetasting te doen. En dan nu dit.

Het is een vakantie van uitersten.

De dynamiek van Vancouver tegenover de doodse stilte hier. De Pacific-beaches met zonnende badgasten tegenover de sneeuw en gletsjers hier.

Dit is precies waarom Canada zo ongelofelijk mooi is. En waarom dit land zoveel te bieden heeft.

Wij houden het wintergevoel nog even vast en bestellen bij terugkomst van de trail een warme mok chocolademelk met Baileys en slagroom. “Dit is toch puur genieten,” zegt Aad terwijl hij een slok neemt.

Zeth kan het natuurlijk niet laten om daar nog even op terug te komen. “Zie je wel,” zegt hij met een grijns. “En wie wilde Whistler ook alweer cancelen en dit allemaal missen?”

Aad moet lachen en zegt niets. Soms is zwijgen gewoon het beste antwoord.