We nemen afscheid van Vancouver Island en maken nog één tussenstop bij de designer outlets van Vancouver. Tassen, kleding en mysterieuze creditcardproblemen zorgen voor de nodige entertainment, voordat we de dag ontspannen afsluiten in de sauna. Nog één dag Canada te gaan.

We beginnen weer met een rekensom. Want wellicht raad je het al: we gaan het eiland weer verlaten. Terug naar Vancouver.

De ferry vertrekt om 10:00 uur. We moeten een uur van tevoren aanwezig zijn, dus om 9:00 uur bij de terminal. De rit duurt ongeveer een uur en voor de zekerheid rekenen we nog een half uur speling.

Conclusie?

Om 7:30 uur vertrekken.

Dus gaat de wekker om 6:30 uur.

Vakantie of niet, het blijft een hele organisatie.

Aangekomen bij de terminal blijkt dat we mee mogen met de ferry van 9:00. Deze is slechts voor 78% gevuld, waardoor er nog voldoende plek is.

Dat is toch altijd weer een fijn gevoel. Je hebt alles netjes gepland, maar ergens blijft er altijd een stemmetje dat denkt: stel je voor dat hij vol zit…

Gelukkig blijkt dat nergens voor nodig en niet veel later rijden we de ferry op, klaar voor de overtocht terug naar Vancouver.

Langzaam laten we Vancouver Island achter ons. Een plek waar we de afgelopen dagen hebben gewandeld door regenwouden, tussen eeuwenoude bomen hebben gestaan en hebben uitgekeken over ruige kustlijnen en eindeloze oceaanzichten.

Plekken die een paar dagen geleden nog onbekend waren, maar die inmiddels zijn veranderd in mooie herinneringen.

Na de overtocht besluiten we naar McArthurGlen Designer Outlet Vancouver Airport te rijden. Adriaan heeft namelijk het Coach-virus te pakken gekregen en inmiddels een complete verlanglijst samengesteld. Een paar petjes, een tas, een leuke hoodie… de plannen zijn duidelijk.

Zodra we de winkel binnenlopen, gaan we ieder onze eigen kant op. Aad verdwijnt richting de herenafdeling. Zeth richting de damesafdeling.

Na ruim een 1,5 uur wikken, wegen, passen, twijfelen, terugleggen en toch weer pakken, hebben we onze aankopen gedaan.

Wat ons opvalt, is dat werkelijk iedere medewerker zich uitgebreid voorstelt.

“Hi, my name is…”

“And if you need anything, just ask for me.”

Waarschijnlijk heeft dat iets te maken met commissie, want bij het afrekenen wordt gevraagd wie ons geholpen heeft. Dat blijkt nog best lastig, want we zijn deze middag zeker twintig keer aangesproken.

Uiteindelijk gunnen we Samantha de commissie. Wanneer Zeth haar naam noemt bij de kassa, klinkt er vanuit de winkel ineens:

“Oh my God! You remembered my name!”

Dat levert natuurlijk direct bonuspunten op.

Met onze nieuwe aankopen tevreden opgeborgen lopen we de winkel weer uit. Adriaan blij, Zeth blij en de creditcard iets minder blij.

En over creditcards gesproken… die van Aad weigert wederom dienst.

Dus hoppa!

Zijn schatje mag weer betalen.

Langzaam begint er een patroon zichtbaar te worden. Bij een kop koffie werkt Aad zijn creditcard prima. Bij een lunch ook. Maar zodra de bedragen richting de honderden of zelfs duizenden dollars gaan…

Plof.

Error.

Geweigerd.

Niet beschikbaar.

Toeval?

Wij beginnen onze twijfels te krijgen. 😜

Na het scoren van een nieuwe Adidas-outfit voor Zeth en wat bodycare voor Aad bij ‘L Occitane keren we terug naar de camper. We moeten nog wat boodschappen doen en bovendien inchecken bij de campground. Die is namelijk nog niet betaald en het is inmiddels al half vier. En voor je het weet is de dag weer voorbij.

Dat blijft toch bijzonder aan vakantie. Thuis kan een middag eindeloos duren, maar op reis lijken de uren soms twee keer zo snel te gaan.

Tegen de tijd dat alles geregeld is, besluiten we de dag rustig af te sluiten in de sauna in Downtown Vancouver. Nog één keer ontspannen, nog één keer nagenieten van alle indrukken van de afgelopen weken.

De vakantie loopt nu echt tegen het einde aan. Morgen nog één laatste dag en daarna begint de terugreis naar huis. Terug naar het gewone leven. Terug naar werk, afspraken, de was die gedaan moet worden en alle dingen die thuis op ons wachten.

En eerlijk?

Ergens vinden we dat ook wel fijn.

Hoe mooi vakantie ook is, na bijna 2.5 week onderweg te zijn geweest ontstaat er ook weer behoefte aan je eigen bed, je eigen ritme en de vertrouwdheid van thuis.

Maar eerst nog één dag.

Eén laatste dag om te genieten van Canada.